Bewust flou voor de privacy van de betrokkenen, maar haarscherp in mijn geheugen gegrifd

Moest hier ineens aan denken. 20 jaar geleden, een leuke avond op een fijne werkplek, toen nog... Trip down memory lane!

Ter land, ter zee & in de lucht

Deze zaterdagvoormiddag in ons dorpje aan het water, onder een snikhete zon, opnames gaan zien van Ter land, ter zee en in de lucht.
Voorsmaakje van het Hollandse programma vol jeugdsentiment, vanaf volgende week op VTM. Presentatie door Adriaan Van den Hoof, onder luid gejuich van de plaatselijke bevolking en de supporters van de (on)fortuinlijke waaghalzen.

Jaren '90 - 7 dagen voor 40

In de jaren '90 was ik twentysomething en deed mijn eerste werkervaringen op. Ik greep heel wat kansen en ik geloof graag dat ik die niet zomaar in de schoot geworpen kreeg. Ik was de juiste persoon op de juiste plaats op het juiste moment. En ik had er het talent en de ambitie voor ;-)
Enkele maanden op een kabinet deden me weer zin krijgen om te gaan studeren en ik deed er een jaartje Leuven bij. Zo was ik van alle culturele markten thuis. De rest deed ik in de praktijk op. KunstenfestivaldesArts, voor en achter de schermen met zoveel mooie herinneringen, niet alleen de culturele, maar ook veel cafébezoek. De Beursschouwburg heeft goed aan ons verdiend!
Na een jaartje Unicef, stond ik mee aan de wieg van de Brusselse regionale tv. De eerste jaren waren het boeiendst. Ik leerde Brussel nog beter kennen en Brussel mij, ook voor en achter de schermen.

Werkuren en vrije tijd liepen in elkaar over. Collega's werden vrienden, vrienden collega's. Ik nam er naast intussen 3/5 job bij de regionale zender en occassioneel, experimenteel ;-) presentatiewerk bij andere zenders, nog een parttime job bij. Mijn kennismaking met de dino's liep natuurlijk over in een jobaanbieding. En ik kreeg er nog nieuwe vrienden-collegaatjes bij.
Vakantie spaarde ik op om verre reizen te maken met nicht, lief van dat moment of vriendin.


Hoogtepunten beleefde ik in Bolivië en Peru (het historische en magische Macchu Picchu, de kleurenpracht van de Salar de Uyuni, de bewoners op de rieten eilandjes van het Titicacameer), de Filippijnen (vooral natuur, onbetreden dorpjes hoog in de bergen), Zuid-Afrika (het boeiende Kaapstad, het Caroofestival, de Big Five in het Krügerpark), Equador (de ongelooflijke pracht van de Galapagoseilanden en de jungleavonturen), Guatemala, Belize en Honduras (vooral voor het gezelschap in ons busje en de vele trappen van Tikal) en met de man van mijn leven Madagascar (de lemuren, de krabben op het strand en op ons bord).

In 1996 had ik de ideale leeftijd (28 jaar), zoals ik me nog altijd in mijn hoofd voel! Nog geen pigmentvlekken, rimpels, verzakkingen of syndroom van Menière (toen nog nooit van gehoord). Toch voelde ik me niet goed in mijn vel. De biologische klok begon te tikken en ik vond de ware maar niet, op het werk stond ik voor mijn gevoel stil, België was geschokt door de affaire Dutroux en wij begroeven een dierbare vriendin op dezelfde dag als Julie en Melissa en opeens stokte mijn leven... The Fugees begeleiden deze minimidlifecrisis.
Ik zocht het voor de vakantie vlakbij huis. Voor de eerste keer in mijn leven logeerde ik twee weken aan zee. Ik kocht er skeelers en een fiets en was even op mezelf met de vragen des levens en goede voornemens. Af en toe nodigde ik vrienden uit om te gaan terrassen en te champieteren. De rust in mijn hoofd keerde weer.

Ik weet het, de muziek van de jaren '90 is tekenend voor mijn jongvolwassenheid. Maar ik citeer nu alleen de grote oogst aan Belgische muziek: The Radio's, Eerste Sneeuw van Jan De Wilde, Deus, Twee Meisjes van Raymond, Noordkaap met Arme Joe, Mama’s Jasje met Zo ver weg, Gorki met Anja en Mia, Zap Mama, Khadja Nin, De Mens, Sensualité van Axelle Red, Novastar, Hooverphonic, Buscemi, en de stem van Blue Blot zwijgt helaas voor altijd.

Straffe films: Basic Instinct - Paul Verhoeven, Schindler's List - Steven Spielberg, The Piano - Jane Campion, Four Weddings and a Funeral - Mike Newell, Pulp Fiction - Quentin Tarantino, Breaking the Waves - Lars von Trier, The English Patient - Anthony Minghella, Trainspotting - Danny Boylen, Festen - Thomas Vinterberg, American Beauty - Sam Mendes, Being John Malkovich - Spike Jonze en
Dancer in the Dark - Lars von Trier

Konden mij krijgen in de jaren '90: Johnny Depp in Edward Scissorhands en Benny and Joon (nog steeds trouwens als hij wil), Luke Perry (uit Beverly Hills 90210), George Clooney (of is dat al in de 21ste eeuw) en dichter bij huis Mauro, Jan Leyers, Koen De Bouw. In de eenentwintigste eeuw ben ik getrouwd, dus zulke ontboezemingen horen niet in de aanloop naar mijn 40ste thuis. Voor de volledigheid vul ik dit lijstje nog aan met Gabriel Rios, die krullebol uit Numb3rs en die donkerharige dokters uit ER. Just for fun uiteraard...

31 dagen voor 40

Ik ben nu meer dan ooit fan van de motiefjes uit de jaren '70. Minder van de 'Love Boat'-kitsch

Love, exciting and new
Come aboard, we're expecting you
Love, life's sweetest reward
Let it flow, it floats back to you

Love Boat soon will be making another run
The Love Boat promises something for everyone
Set a course for adventure
Your mind on a new romance

And love won't hurt anymore
It's an open smile on a friendly shore
It's love
Welcome aboard
It's love!

1977: Nederland, België en Luxemburg adopteren het zomeruur, eerste uitzending van "Love Boat" in de States, en Charlie's Angels eindelijk op onze tv ( met Kate Jackson, Farrah Fawcett-Majors, en Jaclyn Smith) In 1977 verving Cheryl Ladd Farrah. Wij speelden het trio na op de speelplaats van de lagere gemeenteschool.
Muziek: Disco Inferno (Trammps), Hotel California (Eagles), How Deep Is Your Love (Bee Gees), Meisjes (Raymond VHG), Het Werd Zomer (Rob De Nijs) en Knowing Me Knowing You (Abba)
Films: "Star Wars", "Saturday Night Fever", "Close Encounters Of The Third Kind"

35 en 34 dagen voor 40

1973: Opening WTC in New York. Staatsgreep in Chili, Pinochet neemt plaats in van vermoorde Allende.
Persoonlijk: de eerste autoloze zondag herinner ik mij alsof het gisteren was. Ik mocht van een kennis van mijn ouders een stukje mee op zijn paard, zomaar over de A12. De stilte maakte toen al indruk op mij.

1974



Three Degrees "When will I see you again" (are we in love or just good friends? is this the beginning or is this the end?) - als zesjarige op het allerlaatste schoolfeest in de derde kleuterklas was ik benauwd dat ik bij het dansje van mijn kruisje op de vloer zou afwijken. Nu is dit pure nostalgie naar de jaren '70.

Persoonlijk: ik ga naar de grote school en verhuis van de ene kant van het water naar de andere. Op het schoolreisje naar de speeltuin dingen 5 jongetjes van de klas naar mijn hand. Ik word omsingeld aan de glijbaan en hou er voor de rest van mijn leven claustrofobie aan over.
Nog meer muziek: Dé grote nummer 1-hit in Vlaanderen was het winnende Eurovisie Songfestivalliedje van de Zweedse groep Abba, Waterloo.
Op tv: eerste uitzending van 'Ome Willem' (zie voor jaren '70 tvjeugdsentiment alla 'Broodje Poep')

Verzoekje

The A-Team en Lego in één filmpje, dat is pas nostalgie! En nu ben ik nog een coole mama ook, in de ogen van mijn vijfjarige zoon.


(voor wie dit filmpje niet kan downloaden omdat youtube gefilterd wordt op het werk: zegt Murdock, MrT - BA, Face, Hannibal je nog iets?)

En op speciaal verzoek

haal ik nog wat herinneringen op uit de jaren '60 en '70 omdat dat blijkbaar het O JA GEVOEL opwekt...
- bloesjes en hemdjes met lange punten
- gouden kettinkskes met sterrenbeeld
- Citroën met open dak, in de volksmond 'geitjes' genoemd
- en het gevoel van vrijheid-blijheid dat daarmee samen ging
- behalve als mijn ouders zoveel sigaretten paften dat wij achterin mottig werden


- En nog een serie uit de jaren '60: Kapitein Zeppos . Tussen '64 en '68 droomden kinderen en tieners weg bij de avonturen rond de molen. Gelukkig nog vaak heruitgezonden, want anders zou de volgende generatie dit niet kunnen meeneuriën!



In de geboortestreek van Oleandri opgenomen
http://nl.wikipedia.org/wiki/Kapitein_Zeppos

- En nu we toch bezig zijn... Johan en de Alverman is nog zo'n onvervalste Vlaamse serie uit de jaren '60.

Terug naar de 21ste eeuw nu, met programma's als De Pappenheimers, Katarakt en Sara en uit het buitenland Bones, Numb3rs, Dalziel and Pascoe en andere misdaadseries om vanonder mijn fleece dekentje te bekijken. Met een gember/citroen/honingdrankje erbij en mijn buikgriepje zal morgen wel over zijn!

Broodje poep

als antwoord op de toch wel redelijke vraag: "Wat wil je op je boterham?"
In 't Ollands klinkt het dan: "broodje poep", bij ons is dat gewoon "kaka op mijn boterham". Waar hebben we dat nog gehoord... en vooral... hoe lang is dat wel niet geleden? "Deze duim op deze duim..." (vanaf 1974)

De Hollandse tv, jeugdsentiment, maar wat geweldig is: Alles komt terug!!

En nu moet ik opeens ook denken aan de Fabeltjeskrant (want dieren zijn precies als mensen, met dezelfde mensenwensen en dezelfde mensenstreken), Peppi en Kokki (1973, Toet Toet Boing Boing Peppi en Kokki), Tita Tovenaar (echt waar echt waar echt waar), Beertje Colargol (ook jaren '70 over een beertje dat wil zingen, pure zelfprojectie), De Kat (speelden we na op het dak van de werkplaats, eigenlijk feitelijk net iets té hoog om vanaf te springen), Merlina (al uit de jaren '80 met de parafix, jaja, beu gehoord in 2007, maar de nagel op de kop voor wat de middelbareschoolherinneringen betreft)


De serie begon in 1972, de periode dus dat ik nog niet kon schrijven, maar des te beter meezingen! (in mijn herinneringen zelfs niet slecht)



De 'vuile' versie van het Colargolliedje vierde hoogtij in onze studentenjaren '80!



Ook jaren '70-nostalgie, met -als je het nu bekijkt- niet schitterend verklede kat, een soort vroege Batman. Maar toch: 'Respect'!

Jaja, ik beloof het, hier kan niet anders dan een JAREN 70- nostalgielijstje op volgen...